Wat doet de Stichting Krishnamurti Nederland ?

Krishnamurti werd begin vorige eeuw ontdekt door enkele leden van de Theosofische Vereniging, te weten Charles W. Leadbeater en Annie Besant.
Hij zou de leider moeten worden van een nieuwe religieuze beweging. Daartoe is de Orde van de Ster in het Oosten opgericht, die uitgroeide tot een wereldwijde organisatie met duizenden leden en met de beschikking over grote kapitalen.
Het kasteel Eerde te Ommen heeft daarbij een belangrijke rol gespeeld. Krishnamurti heeft die organisatie in 1929 opgeheven, omdat hij van mening was dat organisaties schadelijk zijn voor het zoeken naar waarheid en vrijheid. Zijn uitspraak: "truth is a pathless land" (waarheid is een land zonder een weg erheen) is welbekend. Waarheid en vrijheid kunnen alleen worden ontdekt door de individuele mens, die de weg van zelfkennis gaat. (Voor meer historische informatie, zie het jubilieumboek: "Waarheid zonder weg. 100 jaar Krishnamurti", Mirananda 1995.)
Na de opheffing van de Orde van de Ster zijn later toch weer organisaties opgericht, te weten de internationale Foundations en de nationale Committees. De Stichting Krishnamurti Nederland is zo'n Committee.
Er is in het verleden veel gesproken, ook in aanwezigheid van K zelf, over de bedoeling van die Foundations en Committees. Het bestaan daarvan lijkt in strijd met het besluit tot opheffing van de Orde van de Ster. Veel mensen hebben dat ook steeds zo ervaren. Voor K zelf was het geen probleem. Er moesten nu eenmaal dingen worden gedaan: K moest verblijfplaatsen hebben; zijn reizen moesten betaald worden; zijn toespraken en ook enkele boeken werden gepubliceerd; er werden scholen opgericht. Dat alles betekende dat er geld binnenkwam, dat ook weer werd besteed. Er waren groepen mensen nodig voor het beheer van die fondsen. Het is nu eenmaal nodig dat die groepen een wettelijke status krijgen, dat heeft fiscale en andere praktische voordelen. Deze feiten zijn door K zelf steeds genoemd als redenen voor het bestaan van de Foundations en Committees. Andere redenen zijn er niet.
De Nederlandse Stichting heeft ook in die zin haar taak opgevat. Ze is dus geen "Orde", met wat voor opdracht dan ook. De Stichting heeft de taken uitgevoerd die op haar weg kwamen, zoals het beheren van het KDSC te Deventer, het onderhouden van contacten met de informatiecentra en met het Leerproject en het verspreiden van mededelingen via de Nieuwsbrief.
Het is niet de taak van de Stichting zelf initiatieven te nemen om informatiecentra of andere activiteiten op touw te zetten. Als er groepen zijn die iets willen beginnen, kan de Stichting daarbij een helpende hand bieden.
Het is steeds het standpunt van K geweest dat informatie desgevraagd wel verstrekt, maar nooit opgedrongen dient te worden. Wat dat in de praktijk betekent, is in het verleden al vaak een punt van discussie geweest. Zijn eigen gezegde was steeds: "no propaganda!".
Als beleid heeft dat geleid tot het gezichtspunt dat het op beperkte schaal ophangen van posters ter informatie over videovertoningen wèl kan, maar dat het plaatsen van advertenties zo min mogelijk wordt gedaan.
Er worden geen lezingen gegeven, tenzij andere middelen van informatie, zoals de videoband, niet beschikbaar zijn, ofwel als inleiding tot een videovertoning.
De scheiding tussen wel en geen propaganda is niet gemakkelijk te trekken, maar de bedoeling zal duidelijk zijn: wie waarheid en vrijheid zoekt en daarbij Krishnamurti tegenkomt, zal de ontdekking zelf moeten verwerken.